بسيار مؤثر است، مثلاً مي دانيد فرهنگ شاهنامه به فرهنگ ما لرها و همه‌ي اقوام ايراني‌ها خيلي نزديك است، شاهنامه تجلي‌گاه فرهنگ ايراني است در شاهنامه همه‌ جا فرهنگ ايران حضور دارد، فرهنگ‌ها و زبان‌هاي بيگانه مثل فرهنگ و زبان عربي، تركي و .... در شاهنامه جايي ندارند، به نظر بنده سرچشمه‌ي فرهنگ ايراني را بايد در كتبي چون شاهنامه جست، شاهنامه عصاره‌ي فرهنگ ايراني است، شاهنامه بيانگر زندگاني اقوام اصيل ايراني در ادوار گذشته‌ي تاريخ است، و زندگي و فرهنگ و حتي زبان ما،به عنوان يكي از اقوام اصيل ايراني به نوعي در شاهنامه انعكاس يافته است.

در بسياري از كشورها همواره يك زبان شكل زبان رسمي به خود مي‌گيرد ، و زعماي آن كشور در آموزش و اشاعه‌ي آن زبان مي‌كوشند، به عنوان مثال در كشور هندوستان زبان‌ها و گويش‌هاي فراواني رايج است، ولي زبان رسمي هندي‌ها زبان انگليسي است و آموزش بدان زبان انجام مي‌گيرد، به هر حال در درجه‌ي اول، حفظ و اشاعه‌ي هر زباني وظيفه‌ي گويشوران آن زبان است و ما مي‌توانيم حداقل آن زبان را در خانواده و محيط اجتماعي خودمان اشاعه دهيم، متأسفانه در روزگار و جامعه‌ي ما خانواده‌ها به دليل باورهاي نادرست با فرزندان خود، به زبان بومي خودمان صحبت نمي‌كنند و توجيه اين افراد نيز اينست كه زبان بومي را بعداً افراد ياد خواهند گرفت، به نظر بنده اين باور غلطي است ما بايد با كودكانمان به گويش بومي صحبت كنيم، چراكه آنها زبان فارسي را با توجه به امكانات و رسانه‌هاي جمعي در مدارس ياد خواهد گرفت. ولي اگر در كودكي گويش بومي كنار گذاشته شود، آن كودك هيچگاه در بزرگسالي، زبان بومي را آن طور كه شايسته باشد، ياد نخواهد گرفت. به هر حال سيستم آموزشي نيز مي‌تواند در اين راستا مفيد باشد، اين اميدواري وجود دارد كه روزي در لرستان نيز زبان بومي ما در كنار زبان ملي آموزش داده شود.

زنده بودن يك زبان، به ادبيات آن زبان است، اگر يك زبان ادبيات نداشته باشد، آن زبان ديگر زبان نيست، در واقع زبان و ادبيات بستگي مستقيم به يكديگر دارند و توأمان هستند، مثلا يكي از نقاط ضعف لري فقدان آن پيشينه‌ي ادبياتي است كه ذكر آنرا كرديم، البته ما ادبيات شفاهي داشته‌ايم ولي مي‌دانيم ادبيات مكتوب است كه بقاي يك زبان را تضمين مي‌كند، در دهه‌هاي اخير فعالين فرهنگي با تأليف فرهنگ‌ها، اشعار و .... در اين راه كوشيده‌اند.

عرض كردم، بايد در درجه‌ي اول داشته‌هاي شفاهي‌مان را جمع‌آوري و مكتوب كنيم، سپس در جامعه‌ي خودمان اشاعه دهيم، و آنگاه به ديگر اقوام معرفي كنيم، بحمدالله امروز اهالي فرهنگ ما در حال تلاش هستند، بايد گفت لري به صورت بالقوه تمام پتانسيل‌هاي يك زبان پويا را داراست و مي‌توان آن را يك زبان كامل دانست، و با خلق آثار ادبي جديد و معرفي آثار گذشتگان در اشاعه‌ي اين زبان كوشيد.

شعر بومي منعكس كننده‌ي واقعيات، و تجليات فرهنگي جامعه‌ي ماست و در خدمت ادبيات يك قوم بسيار مؤثر است، حتي در شعر بومي ما خلق و خو و جغرافياي يك قوم را مي‌بينيم. لذا شاعران ما بايد علاوه بر تسلط كامل بر آن زبان، بايد با بالا بردن سطح مطالعات خود به خلق آثار شايسته‌اي بپردازند، تا با پربار كردن ادبيات به اعتلا ئ گسترش زبان بومي نيز  كمك شود.